نخستین تیم اعزامی غیردولتی ورزش ایران چگونه ناکام ماند؟

 

 
 

 

                 تيم منتخب کانون تكواندوکاران ايران، اعزامی به رقابت های بين المللی آيندهون هلند-  (پاريس، ۲۴/۱۲/۱۳۷۸)                  

         از چپ: سيدعلی حق شناس (سرپرست و سر مربی)، مصطفی باقرِی معتمد، مرحوم ياسر قنبری، محمدرضا چوپانی، ناصر موسایی.                  

 

محمد عبدلی پور/آخرین ماه سال ۱۳۷۸ در حالی به نیمه رسیده بود که تکواندوی ایران در پس سکوت عادی خود آبستن رخدادی تاریخی بود. اواخر اسفند ۱۳۷۸خورشیدی خبری دهان به دهان در بین اهالی تکواندو پیچید و نقل محافل این ورزش شد.

تیم منتخب کانون تکواندوکاران ایران که برای نخستین بار در تاریخ ورزش کشور به‌طور خودجوش و خودکفا و بدون حمایت سازمان تربیت بدنی موفق به حضور در یک تورنمنت بین‌المللی معتبر شده بود از شرکت در این مسابقات محروم ماند!

شكل گيری

ماجرای اعزام تیم منتخب کانون تکواندو ایران به تورنمنت بین‌المللی آیندهون هلند (2000) از بهمن ۱۳۷۷ در دیدار بین سيدعلی حق‌شناس و يكي از دوستان قدیمی‌اش که حالا مقیم کشور هلند بود در تهران کلید خورد.

در این دیدار سیدعلی حق‌شناس موضوع اعزام یک تیم تکواندو را به تورنمنت بین‌المللی آیندهون در مارس 2000 مطرح کرد و از دوست  خانوادگي اش  قول گرفت که در این راه تمام تلاش خود را به‌ویژه در پروسه اخذ روادید تیم به کار بندد.

مقدمات کار از اردیبهشت ۱۳۷۸ آغاز شد و در نهایت پس از تعامل علی حق‌شناس با یکی از نهادهای نظامی، دو بازیکن به جمع چهار بازیکن دیگر اعزامی اضافه گردید.

اعزام

این تیم در بامداد روز پنج‌شنبه ۱۹/ ۱۲/ ۱۳۷۸ تهران را به مقصد آمستردام ترک کرد و ساعاتی پس از ورود به هلند وارد شهر آیندهون شد و در هتلی اقامت گزید. اعضای تیم که از روحیه‌ی بالایی برخوردار بودند، هم قسم شده بودند تا خوشرنگ ترین مدال‌ها را برای کشورشان به ارمغان آورند.

اما گویی سرنوشت مسیر دیگری را برای آنان رقم زده بود. فردای آن روز اعضای تیم تکواندوی ایران بلافاصله پس از ورود به محل رقابت‌ها، مسئول هلندی تورنمنت را در برابر خود دیدند که چشمانش از شگفتی حضور تیم ایران گرد شده بود!

كارشكنی و شكست اعزام

آن هلندی با تعجب از حضور ایرانیان در مسابقات ابراز داشت: که دو شب قبل یعنی زمانی که تیم ایران آسمان کشور را ترک کرده بود، فاکسی را ارسال کرده و ضمن عذرخواهی از تيم ايرانی توضیح داده که به دلیل تماس‌ها و نامه‌ی تهدیدآمیز فدراسیون تکواندو ايران از پذیرفتن تیم اعزامی معذور است!

در این میان اقدامات یکی از تکواندوکاران ایرانی مقیم هلند به نام" جعفر زارع " که رابطه‌ی نزدیکی با سابقه‌دار بزرگ! دارد نیز مانع جدی دیگری برای حضور تیم ایران که پس از ماه‌ها آماده‌سازی اکنون در سالن رقابت‌ها حضور دارد می‌گردد.

تماس‌ها با ایران نیز بی‌فایده‌اند و سابقه‌دار بزرگ (م.پ) که مسبب این کارشکنی است و تاپیش از این اعزام، خود و همکارانش از وجود تورنمنت های معتبر بین المللی کاملاً بی خبر بودند، در تماس تلفنی عنوان می‌کند: «کار از دست من خارج است و بالاها رفته و آقای هاشمی طبا (رئیس وقت سازمان تربیت‌بدنی) خیلی از این جریان ناراحت است».

سيد علی حق‌شناس در مصاحبه‌‌های خود به این رویداد چنین اشاره می‌کند: «اوايل سال ۷۸ بود كه تصميم گرفتم با هزينه شخصی تيمی را به تورنمنت معتبر برون مرزی اعزام كنم . اين بود كه با بچه هاي تيمم و همكاری تربيت بدنی يكي از نهاد هاي نظامی تيمی را با هزينه شخصي آماده اعزام به هلند كرديم. اما فدراسيون تكواندو با حمايت سازمان وقت تربيت بدنی و با پي گيری مستمر مانع از حضور ما در اين تورنمنت شدند... بعد از سه تا چهار ماه دوندگي بر اساس دعوت فدراسيون هلند  و با پي گيری مستمر يکي دوستانم در وزارت خارجه این کشور موفق شديم از سفارت ويزا بگيريم . اما وقتي به سالن مسابقات رفتيم. ما را راه نداند .هلندی ها گفتند؛  ديشب، يعنی وقتي ما در هواپيما بوديم ، فكس زده ايم كه نياييد! تيم ايران شده بود مسخره تيم هاي ديگر...» (گفت و گو با پايگاه اينترنتی کانون تکواندوکاران، ۱۱/۷/۱۳۸۹)

«وطن فروشان واقعی را همه می شناسند. خواهشم این است كه برخی افراد دم از میهن دوستی نزنند كه كارنامه جالبی در این زمینه ندارند. همین افراد ۱۳ سال پیش نگذاشتند اولین تیم خصوصی ورزش ایران در یك تورنمنت معتبر بین المللی شركت كند. این ها جلوی نمایندگان ده ها كشور خارجی بچه های ایران را كه آماده افتخار آفرینی برای كشورشان بودند و با مكافات هزینه اعزامشان را جور كرده بودند به خاطر عشق به مقامشان سرافكنده كردند... این ها تا پیش از این که ما هلند و جاهای دیگر برویم اصلا نمی دانستند که تورنمنت کلاس A  یعنی چی؟». (گفت و گو با سایت اتحادیه متخصصان ورزش های رزمی ۱۳/۳/۱۳۹۱)

شاخ و شانه كشيدن كلانتر چسبده به ورزش

دو روز پس از بازگشت تیم اعزامی به کشور مختار کلانتری رئیس وقت فدراسیون تکواندو در اختتامیه رقابت‌های لیگ دسته اول باشگاه‌های استان تهران در روز جمعه ۲۷/ ۱۲/ ۷۸ طی  نطقی پرشور! بدون ذکر نام، با حمله غير مستقيم به سیدعلی حق‌شناس و استفاده از الفاظ شايسته خود از قاطعیت سازمان تربیت بدنی و فدراسیونی كه در چنبره بوده و هست  در برخورد با هرگونه فعالیت غیردولتی سخن راند و پس از کشیدن خط و نشان‌های فراوان از ناکام گذاشتن نخستین تیم اعزامی ورزش ایران به رقابت‌های بین‌المللی به عنوان یک موفقیت بزرگ نام برد. (فيلم اظهارات اين فرد در آرشيو كانون تكواندوكاران موجود است).

بدین گونه اولین حرکت غیردولتی در ورزش ایران با سرکوب همراه شد. گو این‌که از چندی بعد اعزام‌های پیاپی بزرگ‌مردان ورزش ایران به رغم فشارها و مکاتبات معاندان با فدراسیون‌های برگزارکننده در خارج از کشور، به‌طور مرتب صورت گرفت و تا سال‌ها ادامه یافت.

جرقه جنبش بزرگ كانون تكواندوكاران ايران

شاید اعزام تیم منتخب تکواندوی ایران به تورنمنت بین‌المللی هلند (آیندهون- 2000) با برخوردی ناجوانمردانه که ویژگی بارز خلقیات معاندان شناسنامه دار نهادهای مدنی است به ظاهر شکست خورد ولی بسترساز شکل‌گیری نهضت کانون تکواندوکاران ایران گردید.

جنبشی مقدس که نام آن لرزه بر اندام اپورتونیست‌ها انداخت و با فعاليت بي نظير و مخلصانه اش كه از هر صدايي رساتر است کوس رسوایی آنان را به صدا درآورد.

اعزام تیم تکواندوی ایران به رقابت‌های هلند در سال ۱۳۷۸ فارغ از تاریخی بودنش که به آن اهمیتی ویژه می‌دهد از آن جهت که زمینه‌ساز انسجام نيروهاي متخصص و بالنده تكواندو كشور كه از حضور غيرمتخصصان به ستوه آمده بودند و در نهايت بسترساز سازماندهي فعالیت تشکیلاتی غیردولتی در ورزش ایران گردید، بسيار قابل توجه و تعمق است.

20/12/1391